Гўри овоз

Биё, дар дастҳои ман дуо кор,
Нигоҳамро ба кўи шавқ бигзор.
Ба дарё гўр кун овози манро,
Ки бошад баҳри хомўшй беҳин дор.

ОИНА ОБИ КИСТ?

Ин ҳарфхои яхзада таъбири хоби кист?
Бенуру беҳарорати ишқ офтоби кист?

То ки суолномаи дилро кунад илож,
Мифтоҳи рўзгори ман ҳарфи жавоби кист?

Як илм баҳри кашфи ҳастй мекунад амал,
Аммо нахонда ҳеч кас, гў, дар китоби кист?

Ҳар дафъа як нафар ба авжи ишқ мерасад,
Ҳоло дар ишқи дўст фасли инқилоби кист?

Шаҳбозҳои фикри ман аз жоми осмон
Парвозро чашидаанд, оина оби кист?

ХОБ ДИД

Чашмҳоям дилбареро хоб дид,
Сояи нилуфареро хоб дид.
Баски мижгон баста будам бо умед,
Жилваи пайғамбареро хоб дид.
Қалби ман, к-аз шаш жиҳат дар қуфл буд,
Рўбарўи худ дареро хоб дид.
Ин сафар аз ишқ зебо мешавад,
Хок борони тареро хоб дид.
Мебарояд рўи боми вожа шеър,
Нардбони дигареро хоб дид.
Килки мо чашм аз дарун во мекунад,
Осмони дафтареро хоб дид…

Иди ишку ошикон

Чанд вакт аз ин мукаддам
Духтареро дида будам,
Фикрхояшро якояк
бо забони ишк мекард у баён,
Духтаре дар рущанй махтоб буд,
Ташнагиямро ба чои об буд.
Ман, ки аслан дидани дидор рафтам
назди у то дарсхона.
Лек рози дил нухуфтам,
Андар он соат маро шояд
аз он набзи кадам хис карда буд,
яъне дар дил муддао чист?
Бахри ман лабханд оварду дуруд.
"Омадй"-гуфто,-"муборак бод иди ошикон,
Орзу дорам туро ишки гуле чун ман дигар надхад амон".
Аз хамон дам ин тараф, шояд аз он хам пештар,
ман бандаи султони ишк,
Гар наорам ёд уро, мегазад дандони ишк.
Хуб медонам, барои диданаш
хобро табдил медодам ба субх,
Рузро кураш намудам ман ба нохуни хаёл,
То ки пеш ояд висол.
Дилбаре танноз буд у
Мекунам акнун ба дидораш ручу,
Лек деворест байни ман ва у
Канданаш набвад худ осон.
Нашнавад аммо дилам аз ман фасона,
Чун фиреби дил мухол аст.
Бо лабаш чун таъми тунди байтхоро мечашид,
Суи худ лабхош чун оханрабое мекашид.
Ёд орам, з-он дакоик,
Дар дилам исторае тобон шавад,
Ашкхояш дар нигохам сураи борон шавад.

Эй фаришта,
ёд аз он шеъри дар борон навишта,
ох, аз он тори зулфони бурида,
Шояд андар байнашон тори мухаббат низ буд,
Шояд андар байнашон тори висолат низ буд,
Ки ба дасти хеш микрозе задам.
Васфи ту бо килк орам руи дафтар,
Лек худ н-ой ба наздам бори дигар,
Лек донам шеърхоям дар барат доим,
Дустдори пайкарат доим,
Гох мегириву механдй,
Гох мехониву мегирйи,
Ин мабодо,
ин мабодо, ки бипушам
бе чамолат чашми худ.
Иди ишк аст, аз мани ошик дуруд!

Пеша

Дар дилам хавсалаи парвоз аст,
Рубаруям дари дафтар боз аст.
Шоирй пешаи ман шуд охир,
Шеър, яъне сухани мумтоз аст.
Бибарам бори таманно бар душ,
Бихарам харфи алиф огоз аст.
Кучахо хуб маро медонанд,
Кучахо вокифи чандин роз аст.
Баргхо гашта муриди борон,
Дар лабаш сураи беовоз аст.
Эй кабутар, ту маро мешунавй?
Каламамро пари ту устоз аст.

Ифодаи минуй

Каломи ту
муаттар аз райҳони тасаввуф,
ки дар хобҳои сапеди хеш
дидорро
ба тозагй тасвир мекунй.
Соле, ки хоби хешро шустй
дар чашмаи ниё
поёни ғафлат буд.
Болои номи дуст
медўзй
ҳижои муҳаббатро
бо сўзани сукут,
инак, нигоҳи ту
пур аз гулдўзии хаёл.
Дар рўзномаи дилат
ҳар рўз зиндагй
бо диди шоирй
тафсир мешавад.
Ифода мекунй ирфонро
дар баргҳои минуй
ва роҳ мебарй
он жо
дар зери пўсти борон.

Музди ишк

Кй музд медихад бар ман?
Ки тули умр ишк варзидам,
Ки рузгори хеш бо чакома пайвастам.
Сиришки ман ба чои борон буд,
Нигохи хешро шустам.

Ба чодахои орзу давидаам бо сар,
Ба куллахо расидаам танхо.
Ба мочарои зиндагй рафтам,
Лабрези хиссиёту бедорй.

Табиат ар музди бахор борон дод,
Китоб хам музди хондан илм,
Хамсоя музди сурудахо ба лулй як нон дод
Барои хотири шарифи Рузаи соим.

Чашме барои диданаш омода мешавад,
Дидорро надидаву шуда маътал,
Пое, ки рох меравад бар остони дуст,
Хобаш намебарад.

Дар синну сол ба чое расидаам,
Аз интизор ба навое расидаам.
Аммо бигу,
меърочи рангро
кучо ба хиное расидаам?

Ман музд мехохам
Бар чени ранчхо, ки аз дунё кашидаам.
Бар чени хар кадам, ки бо ният ниходаам.

Ман музди ишк аз боло талаб кунам,
Парвардигор хакки манро хам
Аз бонкхои рахмати худ мекунад равон.
З-он пас ба иктидор мерасам,
Ба сухбати бахор мерасам.