ОИНА ОБИ КИСТ?

Ин ҳарфхои яхзада таъбири хоби кист?
Бенуру беҳарорати ишқ офтоби кист?

То ки суолномаи дилро кунад илож,
Мифтоҳи рўзгори ман ҳарфи жавоби кист?

Як илм баҳри кашфи ҳастй мекунад амал,
Аммо нахонда ҳеч кас, гў, дар китоби кист?

Ҳар дафъа як нафар ба авжи ишқ мерасад,
Ҳоло дар ишқи дўст фасли инқилоби кист?

Шаҳбозҳои фикри ман аз жоми осмон
Парвозро чашидаанд, оина оби кист?

ХОБ ДИД

Чашмҳоям дилбареро хоб дид,
Сояи нилуфареро хоб дид.
Баски мижгон баста будам бо умед,
Жилваи пайғамбареро хоб дид.
Қалби ман, к-аз шаш жиҳат дар қуфл буд,
Рўбарўи худ дареро хоб дид.
Ин сафар аз ишқ зебо мешавад,
Хок борони тареро хоб дид.
Мебарояд рўи боми вожа шеър,
Нардбони дигареро хоб дид.
Килки мо чашм аз дарун во мекунад,
Осмони дафтареро хоб дид…

Иди ишку ошикон

Чанд вакт аз ин мукаддам
Духтареро дида будам,
Фикрхояшро якояк
бо забони ишк мекард у баён,
Духтаре дар рущанй махтоб буд,
Ташнагиямро ба чои об буд.
Ман, ки аслан дидани дидор рафтам
назди у то дарсхона.
Лек рози дил нухуфтам,
Андар он соат маро шояд
аз он набзи кадам хис карда буд,
яъне дар дил муддао чист?
Бахри ман лабханд оварду дуруд.
"Омадй"-гуфто,-"муборак бод иди ошикон,
Орзу дорам туро ишки гуле чун ман дигар надхад амон".
Аз хамон дам ин тараф, шояд аз он хам пештар,
ман бандаи султони ишк,
Гар наорам ёд уро, мегазад дандони ишк.
Хуб медонам, барои диданаш
хобро табдил медодам ба субх,
Рузро кураш намудам ман ба нохуни хаёл,
То ки пеш ояд висол.
Дилбаре танноз буд у
Мекунам акнун ба дидораш ручу,
Лек деворест байни ман ва у
Канданаш набвад худ осон.
Нашнавад аммо дилам аз ман фасона,
Чун фиреби дил мухол аст.
Бо лабаш чун таъми тунди байтхоро мечашид,
Суи худ лабхош чун оханрабое мекашид.
Ёд орам, з-он дакоик,
Дар дилам исторае тобон шавад,
Ашкхояш дар нигохам сураи борон шавад.

Эй фаришта,
ёд аз он шеъри дар борон навишта,
ох, аз он тори зулфони бурида,
Шояд андар байнашон тори мухаббат низ буд,
Шояд андар байнашон тори висолат низ буд,
Ки ба дасти хеш микрозе задам.
Васфи ту бо килк орам руи дафтар,
Лек худ н-ой ба наздам бори дигар,
Лек донам шеърхоям дар барат доим,
Дустдори пайкарат доим,
Гох мегириву механдй,
Гох мехониву мегирйи,
Ин мабодо,
ин мабодо, ки бипушам
бе чамолат чашми худ.
Иди ишк аст, аз мани ошик дуруд!

Пеша

Дар дилам хавсалаи парвоз аст,
Рубаруям дари дафтар боз аст.
Шоирй пешаи ман шуд охир,
Шеър, яъне сухани мумтоз аст.
Бибарам бори таманно бар душ,
Бихарам харфи алиф огоз аст.
Кучахо хуб маро медонанд,
Кучахо вокифи чандин роз аст.
Баргхо гашта муриди борон,
Дар лабаш сураи беовоз аст.
Эй кабутар, ту маро мешунавй?
Каламамро пари ту устоз аст.

Ифодаи минуй

Каломи ту
муаттар аз райҳони тасаввуф,
ки дар хобҳои сапеди хеш
дидорро
ба тозагй тасвир мекунй.
Соле, ки хоби хешро шустй
дар чашмаи ниё
поёни ғафлат буд.
Болои номи дуст
медўзй
ҳижои муҳаббатро
бо сўзани сукут,
инак, нигоҳи ту
пур аз гулдўзии хаёл.
Дар рўзномаи дилат
ҳар рўз зиндагй
бо диди шоирй
тафсир мешавад.
Ифода мекунй ирфонро
дар баргҳои минуй
ва роҳ мебарй
он жо
дар зери пўсти борон.

Музди ишк

Кй музд медихад бар ман?
Ки тули умр ишк варзидам,
Ки рузгори хеш бо чакома пайвастам.
Сиришки ман ба чои борон буд,
Нигохи хешро шустам.

Ба чодахои орзу давидаам бо сар,
Ба куллахо расидаам танхо.
Ба мочарои зиндагй рафтам,
Лабрези хиссиёту бедорй.

Табиат ар музди бахор борон дод,
Китоб хам музди хондан илм,
Хамсоя музди сурудахо ба лулй як нон дод
Барои хотири шарифи Рузаи соим.

Чашме барои диданаш омода мешавад,
Дидорро надидаву шуда маътал,
Пое, ки рох меравад бар остони дуст,
Хобаш намебарад.

Дар синну сол ба чое расидаам,
Аз интизор ба навое расидаам.
Аммо бигу,
меърочи рангро
кучо ба хиное расидаам?

Ман музд мехохам
Бар чени ранчхо, ки аз дунё кашидаам.
Бар чени хар кадам, ки бо ният ниходаам.

Ман музди ишк аз боло талаб кунам,
Парвардигор хакки манро хам
Аз бонкхои рахмати худ мекунад равон.
З-он пас ба иктидор мерасам,
Ба сухбати бахор мерасам.

ЖУРНАЛИСТ

Журналист барои мардум зиндагй мекунад.
Журналист, чояш ояд, аз худ мегузарад, то аз хакикат дифоъ намояд.
Журналист шояд махсус барои ошкорбаёнй офарида шудааст.
Журналист хамеша тайёр аст дар рохи вокеънигорй курбон шавад, марг барои у манбаи тарс нест.

Журналистй худ як шарафи бузург аст. Хисси масъулият нисбати касби худ намегузорад, бо вучуди душворихо ин кабил одамон аз каламкашй даст кашанд.

У бо калами чанд тинаи худ кор мебарад. Бо хамин васила метавонад дунёро дар тахлука гузорад, зеро ба гуфтану навиштани сухан кодир аст. Роххои истифодабарии онро хуб медонад. Дигарон барои пул чон кананд, у барои хакикат чонбозй менамояд. Хадафаш ин аст, ки каме хам бошад, мардумро бо хакикат шинос намояд.

Шиносномаи журналист: харакати мунтазам, гурури баланди худшиносº ва изтироби р´µº мебошад. Качу килебхои рузгорро убур карда, ба кавли худ устувор мемонад. Мехохад чомеаи имрузро бидуни ришваву дуруг бинад, вале хайхот! Чамъият бо хаминхо сиришта шудааст.

Агар барои як журналисти вокей даххо хайкал гузоранд, кам аст, зеро у курбони хакикат мебошад. Хар кучо дар хар чизе хира мешавад, то поёни як ходиса расидан кофтукоб хохад кард. Гохо дар гирди як факт хайма мезанад, то хакикатро пайдо намояд.

Журналистй як навъ масъулияте хаст, ки замон ба души инсонхои рушанфикр вогузор кардааст. Хар соле садхо журналист зиндон мешавад, садхо журналист чоми шаходат менушад. Тахти онро кобед, хеч яке аз онхо барои манфиати худ кор накарда, балки ба хотири озодандешй ва чилави суханро сар додан маргро истикбол мекунад. Хар каламкаше бояд чилави суханро дар ихти±р дошта бошад, вагарна «забони сурх сари сабз медихад ба бод.»

Хар касе калам мебардорад, бояд хадафаш химояи халку Ватан бошад, дар акси хол хакикатро поймол хохад кард. Калам он чизеро менигорад, ки дар зехни сохибаш падид ояд. Барои хамин харгиз гунохи калам нест, балки гунохи сохибкалам аст, ки нодуруст менигорад. У бояд пеш аз каламро тарошидан аклу мафкураи худро тарошидаву ранда намояд ва бидонад, ки ба чй хотир сахфа сиёх хохад кард.

Пеш аз хама манфиати Ватанро дар назар бояд дошт. Журналист дар зинаи нахуст дар рухияи ватанпарастй калам бардоштанаш хатмист. Дар партави он баъд масоили дигар халли худро меёбанд. Ба ходисахо дуруст бахо додан аз шартхои касби журналистº аст.

Барои журналисти вокеънигор будан пеш аз хама дар мактаби ха±т бояд саба³ гирифт. Хаёт худ мегуяд, чиро навис, чй гуна навис ва барои чй навис!

Баъзан одамон ба матбуот бовар надоранд (агар он заминаи вокей дошта бошад), аммо ба фол бовар доранд, хол он ки барои як фактро аник кардан журналист рузхо, хафтахо, моххо ва хатто лозим шавад, солхо чусутчу мекунад, тахкикот мебарад.

Агар калам бидуни гаразу манфиатчуии шахсе алохида, танхо ба хотири халку Ватани худ ва ободиву озодии он нигошта, роххои ислохоти демократиро хакконй нишон дода тавонад, хеч гох сохиби он бе пушту панох ва дар таъкибу тахдид намемонад. Дар пешрафти хаёти ичтимоии хар давлат «хокимияти чорум» накши муассир дорад. Барои баланд бардоштани «иммунитети мафкуравй» роли журналистон багоят калон мебошад.

Журналистй хунар аст, махорат аст, он ки харфи дилашро руи когаз оварда метавонад, якин, ки аз истеъдоди фитрй бархурдор аст. Аммо ин хануз далели журналист будан нест. Калами худро бояд сайкал дод, то кунд нашавад, то фахмо нависад ва вокеиятро нуктабинона баён созад.

Дониши мукаммал, зиракй, мушохидакорй, харакати мунтазам, часорату гайрат, ташаббускорй метавонад барои ба чомеа зухур кардани ЖУРНАЛИСТ ба маънои томаш мусоидат намояд.
Онхо хеч гох рубинй намекунанд ва айнан, бо хамин хислат дар байни халк имтиёз доранд. Хеч журналисти солимакл даъвои курсй надорад, балки вазифааш ин аст, ки бояд аз минбари матбуот хама чизро ошкоро гуяд.

Журналист барои хар як чумлаи гуфтаву хар сатри навиштаи худ чавобгар аст. Барои хамин огохона, мушикофона ва дидаву санчида калам задан аз унсурхои мухими кори у мебошад.

Хар соле 3 май - Рузи озодии матбуот дар микёси дунё ба таври тантанавй чашн гирифта мешавад. Ягона орзуи мо ин аст, ки минбаъд шумори катли журналистон дар сатхи чахон кам шавад. Зеро хама барои озодии баён бо зиндагй падруд мекунанд.

Зинда бод, сухан!
Зинда бод, калам!
Зинда бод, озодии баён!